Założenie klubu piłkarskiego w 1886r. Przez pracowników Royal Arsenal, który początkowo nosił nazwę Dial Square ( dopiero potem Arsenal )

1

Pierwszy mecz przeciwko Eastern Wanderers 11 grudnia 1886 zakończony wynikiem 6:0

25 grudnia 1886r. zmiana nazwy na Royal Arsenal

Pierwsze wygrane w lokalnych rozgrywkach (Kent Senior Cup, London Charity Cup oraz London Senior Cup w latach 1889/90)

2

1891 – zmiana nazwy na Woolwich Arsenal

Przystąpienie do profesjonalnej ligi The Football League w 1893 roku

W 1899 roku do klubu przychodzi szkoleniowiec Harry Bradshaw, ściąga on bramkarza Jimmy’ego Ashcrofta oraz kapitana Jimmy’ego Jacksona. Zespołowi udaje się awansować do First Division w 1903/1904 roku

Początek XX wieku okazał się dla klubu bardzo ciężki. Głównym powodem spadku formy były problemy finansowe, klub wyprzedał zawodników i spadł w dół tabeli. Bankructwo jednak nie nastąpiło i klub zakupili biznesmeni, jednym z nich był właściciel Fulham.

3

1910-1925 Przeprowadzka na nowy obiekt – Highbury w północnym Londynie.

4

1912/1913 – spadek do Second Division

1914 – zmiana nazwy klubu na Arsenal

1919 – Awans do First Division w kontrowersyjnych okolicznościach

1925 – zwolnienie trenera Lesliego Knightona za słabe wyniki zespołu ( zaledwie kilka punktów nad strefą spadkową). Na jego miejsce przybył Herber Chapman.

1927 – finał Pucharu Anglii i porażka 1:0 z Cardiff City

1930 – Pierwsze ważne trofeum Arsenalu wygrana Pucharu Anglii

1930/1931 – pierwsze mistrzostwo kraju

1932/1933 – mistrzostwo Anglii

W latach 1934-1939 po śmierci Champan’a klub obronił tytuł mistrza Anglii i dodatkowo zdobył jeszcze dwa takie tytuły. W listopadzie 1934 Anglia pokonała mistrzów świata Włochów a w meczu tym wystąpiło siedmiu zawodników Arsenalu. Do dziś jest to rekord pod względem liczby piłkarzy jednego zespołu grająych w jednym meczu reprezentacji Anglii.

W sezonie 1935/1936 klub zdobył Puchar Anglii po pokonaniu w finale 1:0 Sheffield United. Arsenal nie obronił jednak tytułu mistrza kraju. Alex James zakończył wówczas karierę piłkarską, zaś inni gracze podstawowego składu, tacy jak Herbie Roberts i Joe Hulme mieli długie kontuzje. W sezonie 1937/1938 Arsenal wygrał jednak rozgrywki ligowe.

W czasie II wojny światowej Arsenal rozgrywał mecze na White Hart Lane, stadionie lokalnego przeciwnika – Tottenhamu, ponieważ stadion Arsenalu został uszkodzony bombą, która spadła na północną trybunę Highbury.

1945 – towarzyski mecz Arsenalu przeciwko Dynamo Moskwa w Wielkiej Brytanii, zakończony porażką 4:3 (Arsenal prowadził 3:1)

W czasie wojny zginęło 9 graczy Arsenalu oraz kilku piłkarzy zakończyło swoje kariery. Klub musiał spłacić budowę stadionu i przegrał kilka ważnych meczy co skutkowało spadkiem na 13 miejsce w tabeli.

1948 – klub zdobywa mistrzostwo kraju pod przywództwem nowego trenera.

1950 – wygrana pucharu Anglii w finale przeciwko Liverpoolowi.

1952 – mecz przeciwko Newcastle United w którym Arsenal odniósł cztery kontuzje i mecz kończył w siedmiu. Ostatecznie Newcastle United wygralo 1:0

W 1953 r. klub uzyskał mistrzostwo. Od śmierci Whittakera w 1956 r. rozpoczął się długi okres niepowodzeń i dopiero objęcie funkcji menedżera przez Bertiego Mee w 1966 r. przyniosło klubowi kolejne sukcesy.

1970 – finał Pucharu Miast Targowych wygrany przez Arsenal w finale przeciwko Anderlecht Bruksela.

1971 – dublet Arsenalu – mistrzostwo i Puchar Anglii.

1976 – Terry Neill zostaje trenerem klubu ( najmłodszy trener jaki kiedykolwiek prowadził Arsenal)

1979/1980 – finał Pucharu Zdobywców Pucharów i porażka z Valencią po serii rzutów karnych

W grudniu 1983 Neill zostaje zwolniony i na jego miejsce wskakuje Don Howe. Śćiągnął do zespołu Tony’ego Adamsa który poźniej wystąpił w ponad 500 meczach dla Arsenalu.

1986 – objęcie obsady trenera przez George’a Grahama

Wreszcie rozpoczął się dla Arsenalu okres sukcesów. Ciekawostką jest że Arsenal zasłynął wtedy w świecie z pułapki ofsajdowej a najczęstszym wynikiem była wygrana 1:0. Nie obeszło się bez drwin ze stron kibiców innych klubów, którzy nawet wymyślili przyśpiewkę Boring, Boring, boring Arsenal. Dzięki temu jednak Arsenal zdobył wtedy sześć trofeów w ciągu ośmiu lat.

1987 oraz 1993 – Puchar Ligi

1993 – Puchar Anglii

1989 i 1991 – mistrzostwo Anglii

1994 – Puchar zdobywców pucharów

W sezonie 1995–1996 zespół przejął Bruce Rioch. Początkowo nadzieję na dalsze sukcesy dało podpisanie kontraktów z Dennisem Bergkampem i Davidem Plattem. Szybko jednak okazało się, że Ian Wright nie może zgrać się z Bergkampem w ataku, a Tony Adams miał problem alkoholowy.

1996 – przyjście do klubu Arsene’a Wengera

Pierwszy sezon pod wodzą nowego trenera klub zakończył na trzecim miejscu w lidze.

1998 – drugi dublet Arsenalu

W następnych latach Arsenal walczył z Manchesterem United o wygranie Premier League. Wenger miał konflikt z Alexem Fergusonem i władze ligi zabroniły obu menadżerom na wypowiedzi, które mogłby wzniecić konflikt.

2001/2002 – mistrzostwo Anglii, następnie puchar kraju

Rok później wygrał rozgrywki o Puchar Anglii. W sezonie 2003/2004 wygrał Premier League nie przegrywając ani jednego meczu! Był to sezon w którym klub określano jako „Niepokonani”. Natomiast w tym czasie klub nie mógł zaistnieć w pucharach europejskich. Udało im się to dopiero kiedy w lidze pojawisł się kryzys a Chelsea F.C. dofinansował rosyjski przedsiębiorca Roman Abramowicz.

2005/2006 – najsłabszy sezon Arsenalu od wielu lat. Ukończyli go na miejscu czwartym jednak dochodząc do finału Ligi Mistrzów. Pokonali na swojej drodze m.in. Real Madryt, Juventus czy Villareal. Przegrali w finale z Barceloną 1:2.

5

2006/2007 – odpadnięcie z Ligi Mistrzów po dwumeczu z PSV Eindhoven w fazie 1/8 finału.

Po sezonie klub opuścił dotychczasowy kapitan Thierry Henry przechodząc do FC Barcelona…
o dalszej części historii Naszego klubu przeczytasz niebawem w Publikacjach.